close

Emisione

Emisione

ZIGZAG – LUBÇO GEORGIEVSKI – KRYETAR I VMRO-PP-SË

no thumb

Zoti Georgievski mire se ju gjetëm.

Mirëmbrëma!  Faleminderit për ftesën dhe përshëndetje të gjithë teleshikuesve tuaj!

Zoti Georgievski mund të na thoni çfarë po ndodh në Maqedoni aktualisht?

Në Maqedoni po na ndodhë një ngecje e rëndë e proceseve demokratike, po na ndodhë një polemikë e rëndë e brendshme që po zgjat një vit, mirëpo më e rëndësishme se kjo që po duket se po komentohet shumë pak, Maqedonisë po i ndodhë edhe një vit i vështirë jashtë integrimit euro-atlantik. Konsideroj se ne edhe ashtu po ngecim të paktën 10-15 vjet në krahasim me shtetet e tjera në rajon dhe në Evropën Lindore, në këtë rrugë të integrimit euro-atlantik, por konsideroj veçmas se vitin e fundit, është diçka për të cilën nuk po shoh se po e komentojnë shumë as politikanët, as gazetarët, as intelektualët, është kjo ngecja e rëndë në rrugën tonë jashtë integrimit euro-atlantik. Kjo sidomos ka dimensionin e vet, ka sidomos rëndësinë e vet, nëse krahasohemi me fqinjët e tjerë të cilët po udhëtojnë nëpër këtë rrugë. Psh. një Serbi e cila tashmë ka nisur negociatat me Bashkimin Europian, Shqipëria e cila hyri në NATO dhe ka negociata aktive për të hyrë në Bashkimin Evropian, Kosova prej para do kohësh mori MSA-në. Pra, nëse e shikojmë gjithë këtë lëvizje komunikimi në autostradën drejt integrimit euro-atlantik, të gjithë po lëvizin kurse ne disi po shkojmë prapa, në drejtim të kundërt.

Megjithatë, zoti Georgievski, mund të thuhet lirisht se edhe Ju jeni

një ndër prijësit e ecjes sonë drejt Bashkimit Evropian, drejt strukturave euro-atlantike. Ku gabuam, ku gabuat?

Shikoni, absulutisht konsideroj se në Maqedoni, vështirë është t’i vëhet faji vetëm një partie ose një strukture, mirëpo konsideroj se disi nga vitet ’90-ta rruga e jonë sikur është ngadalësuar, për dallim nga shtetet e tjera. Së pari, ju kujtohet, ne përherë vonohemi, përherë mendojmë më shumë, përherë mendohemi, kështuqë, po rikujtoj qysh në vitin Nëntëdhjetë ne mendonim nëse do të jemi të pavarur, nëse nuk do të jemi të pavarur. Pastaj u menduam kur ta bëjmë kërkesën për në Bashkimin Evropian, u menduam kur ta bëjmë kërkesën për në NATO. Në të gjitha këto procese ne u vonuam disi. E kemi një problem, unë nuk e nënçmoj se është problem i vogël, problemin e emrit me Greqinë. Këtë problem jo vetëm që nuk po mundohemi ta zgjidhim, por disi po e lëmë dhe po e problematizojmë edhe më shumë nga ajo se sa është problemi, sidomos janë mjeshtër në këtë plan, kjo qeveria e tashme që po sundon në Republikën e Maqedonisë e cila, të themi, nëse problemi me emrin ishte në shkallën e tretë, ata e ngritën në shkallën e dhjetë. Kështu që, tani nëse shikoni nga aspekti i sotëm, ju duket edhe si problem i pazgjithshëm. Pra, jemi mjeshtër që t’i komplikojmë punët. Sigurisht këtu është edhe kriza e vitit 2001 e cila po ashtu na shkaktoi një ngecje në këtë rrugë. Përherë po na ndodhë diçka, qoftë nga jashtë, qoftë nga brenda dhe, thënë thjesht, vështirë se po e çajmë këtë rrugë të inegrimit euro-atlanitk, kurse nuk mund të kuptojmë se kjo është A-ja të cilën duhet ta zgjidhim. Edhe nga plani i sigurisë, edhe nga plani i ekzistimit, edhe nga plani ekonomik, edhe demokratik, ne patjetër duhet t’i kapërcejmë të gjitha problemet, të shkojmë përpara.

Fitohet përshtypja se të huajt të cilët kanë pasur dhe kanë, haptazi, rol të rëndësishëm në ngjarjet në Maqedoni, sikur janë të dëshpëruar nga politikanët maqedonas, nga politikanët në Maqedoni, për shkak se fjalët i kanë shumë të ëmbla, mirëpo veprat disi…

Shikoni, ne ndonjëherë nga të huajt vet bëjmë gjykatës të përgjithshëm të cilët duhet të vendosin. Nga ana tjetër, ndonjëherë vet krijojmë atmosferën në të cilën duhet t’i thërrasim dhe të bisedojmë, kurse nga ana tjetër, po ashtu, nuk guxojmë të harrojmë se në rrugën në të cilën kemi hyrë, edhe drejt NATO-s, edhe drejt Bashkimit Evropian, të huajtë gjithmonë do t’i kemi të pranishëm. Domethënë, të huajtë nuk janë të pranishëm vetëm në Maqedoni, ‘të huajtë’, tani flas nën thonjëza, të huajtë… aleatët tanë, aleatët tanë! Mirëpo, edhe tek ata të huajtë vijnë të huaj të tjerë të cilët po ashtu u tregojnë se çfarë duhet të bëjnë, për shembull. Ndërsa ne nuk guxojmë të harrojmë se as sot e kësaj dite, nëse i përcjellim mjaftueshëm ngjarjet në vendet tjera anëtare të Bashkimit Evropian, fjala vjen në Greqi. Në Greqi, pse po protestohet vazhdimisht? Për shkak se u vjen e ashtuquajtuara treshe e cila është e përbërë nga anëtarë të BE-së, FMN-së dhe Bankës Evropiane, u thotë se çfarë duhet të bëjnë. Mirëpo, kjo punë nuk është vetëm me Greqinë, ne harrojmë se çdo buxhet i vendit anëtar të BE-së duhet të miratohet nga  të huaj të tjerë. Për shembull, kohë më parë pati një polemikë me çrast të huajtë e Francës, kurse të huajtë janë miq të tjerë të Bashkimit Evropian, u vënë në dukje si duhet të duket buxheti. Pra, rrugën të cilën e kemi zgjedhur është e tillë: ne duhet përfundimisht të mos i shikojmë të huajtë si diçka që vjen e bën komplot, por si diçka që na tregon se si, cilat janë parimet të cilat duhet t’i respektojmë që të shkojmë përpara.

Përmendët Greqinë, fituat përshtypjen se lidershipi i atjeshëm, megjithatë ia doli të përmbush detyrat që kërkoheshin nga Bashkimi Evropian nga kreditorët financiar ndërkombëtarë në Maqedoni, në rastin e Maqedonisë rekomandimet le të themi të BE-së nuk merren parasysh?

E dini, ne i shikojmë problemet tona dhe themi se janë më të vështira, por nëse i shikojmë, le të themi dy probleme të fqinjëve, do të shikoni, respektivisht do të them tre shembuj nga fqinjët, do të shihni se kudo ka ndonjë problem. Për shembull, Bullgaria fqinje: ajo edhe pse është anëtare e NATO-s dhe anëtare e BE-së, gjatë katër- pesë viteve të fundit duhej dy herë të bënte lëshime të mëdha për të qenë pjesë e politikës globale aty ku ka hyrë në Klub. Të themi, hoqi dorë nga një projekt i centralit bërthamor, nuk e dij se në cilin vend ishte. Marrëveshja ishte nënshkruar me Rusinë. Ata e prishën atë marrëveshje në dëm të tyre ekonomik. Kishin gazsjellësin, me Greqinë që duhej të kalonte mes Rusisë dhe Greqisë, po ashtu e prishën edhe atë marrëveshje. Do të thoni nuk është problemi nga aspekti kombëtar, nuk është diçka që ndërthurret në problematikën e tyre nacionale- emocionale, por ato janë projekte që u kushtojnë shumë para dhe ata i prishën ato dy marrëveshje për shkak se të huajtë u thanë ashtu dhe për shkak se duan të jenë pjesë e Klubit të cilit i përkasin. Po e them shembullin e Serbisë ku një rrëfim i madh, i ngjashëm me problematikën tonë, një rrëfim i madh për Kosovën: me marrëveshjet, negociatat e fundit, ata praktikisht po shkojnë drejt njohjes de facto, pavarësisht deklaratave të tyre se nuk do ta njohin kurrë Kosovën! Faktikisht hapat që po i bëjnë, bisedat- negociatat dhe veprimet, i bëjnë si ndaj një shteti sovran. Në këtë drejtim, sërish  është epërsi të jesh anëtar i NATO-s, anëtar i Bashkimit Evropian. Nga ana tjetër, edhe Kosovën po ta shikojmë, edhe atje të gjitha kartat nuk janë renditur si presin ata, pikërisht këto ditë atje, non stop, rrahje, rebelizëm, qërrim hesapesh në parlamentin e Kosovës, për shkak se edhe ëndrra e tyre se si duhet të duket Kosova nuk është bash ashtu siç u thonë të huajt se duhet të jetë! Pra, kudo janë ato kërkesa të të huajve të cilët shikuar nga idealet tona kombëtare, nga ëndrrat tona kombëtare, nuk janë pikërisht të atilla sikurse kemi dëshiruar, mirëpo shtetet i pranojnë dhe prandaj ekzistojnë elitat politike. Elitat politike duhet të mendojnë dy hapa përpara nga ata që rrijnë nëpër kafene dhe bisedojnë se kështu apo ashtu duhet të jetë. Elita politike duhet të jetë ajo që duhet të mendojë dy hapa më përpara nga ajo që flitet në treg, në kafene ose që flitet nga dikush pa kurrfarë përgjegjësie, që mund të shkruaj si intelektual ose si politikan.

Në këtë kontekst zoti Georgievski gjithë duke marrë parasysh pranin tuaj politike në skenën politike të vendit, ku është gabuar në Maqedoni nga Pavarësia deri më sot?

Kemi shumë gabime! Unë në një pjesë të tyre kam marrë pjesë, në ato gabime. Mirëpo, ja tani, nëse duhet të bëjmë disa vlerësime të përgjithshme të gabimeve, unë do t’i renditja kështu: Së pari, konsideroj së që nga viti ’90-të, ndjenjën për shtetformim në Maqedoni, e kemi disi të dobët. Këtu mendoj se problem më i madh janë maqedonasit, për shkak se konsideroj se ajo ndjenja për Jugosllavinë, ndenja për … unë do ta quaja serbofilizëm, ajo nuk është as ndenjë jugosllavizmi që ndodhte tek kombi maqedonas dhe, thjesht për mua është irracionale. Nuk mund ta kuptoj këtë. Kohë më parë kishte një intërvistë të një biznesmeni të madh maqedonas. Dikush e quan oligark. Kishte një intervistë ku gazetari thotë – po shikojmë në kancelarinë tuaj fografinë e Titos! Dhe, biznesmeni shpjegon pse është ajo fotografi e Titos. Tani kur ta hidhni idenë – simbol i kujt është Tito? Së pari, Tito është simbol i komunizmit. Fjala është për një oligark të madh. Pra, të ishte Tito gjallë, ai oligark sot do të shëtiste nëpër rrugët e Shkupit me tabelën në qafë – ‘unë jam përfitues lufte’ ose, ku ta di, përftues tranzicioni! Të mos flasim për atë se pastaj do të përfundonte pa ia ditur varrin! Tani, ai oligark ka fotografinë e Titos dhe nuk mund ta kuptojë ideologjinë e tij! Domethënë, mbetet se ai oligark është jugosllav i madh. Dhe tani, nëse ne kemi Maqedoninë e pavarur, shtrohet pyetja- ku është politika e Titos përballë Maqedonisë së pavarur? Ky është vetëm një simbol dhe nuk është vetëm kjo: shikoni mediumet maqedonase, shikoni programet maqedonase, shikoni ndenjën e tifozllëkut. Ju do të shikoni se tek kombi maqedonas kjo, ky jugosllavizëm, unë lirisht do ta quaja, sepse jugosllavizëm është të jesh edhe për Kroacinë, për Slloveninë, të jesh për Kosovën, për Bosnjën, domethënë të kesh një pasqyrë objektive! Ne jemi me mendje të errësuara, brenda në Maqedoni, ne jemi vetëm serbofilë, nuk jemi as jugosllavë dhe kjo më tej na shkakton problem në gjithë ndjenjën e shtetësisë. Problem i dytë i madh që, të themi, unë e kam pranuar shumë herë, është që nuk i kuptuam kërkesat e shqiptarëve nga viti ’90-të. Disi i shikuam, i nënçmuam ato kërkesa. Nuk i kuptuam mjaftueshëm, nuk i kuptuam mjaft seriozisht, konsideronim se ndoshta janë të stërfuqishme, të shumta e kështu me radhë. Dhe, ndoshta sikur disa punë në vitin ’90-91 të shtroheshin në mënyrë më racionale, ne do të kishim një Maqedoni krejtësisht tjetër. Një pjesë të fajit, ndonëse ishim në opozitë, e vë edhe në hesapin tim. Dhe, puna e tretë, pjesë e gabimeve janë edhe në planin ekonomik. Konsideroj se në planin ekonomik janë bërë shumë gabime në Maqedoni. Për një pjesë kam faj, për një pjesë amnistohem nga ai faj. Mirëpo, konsideroj se Maqedonia me të vërtetë ka mund të bëjë një ekonomi shumë të shëndoshë dhe shumë më serioze.

Përmendët të ashtuquajturën jugonostalgji. Kjo reflektohet edhe në marrëdhëniet ndëretnike, do të thoja!

Po, absolutisht manifestohet. Unë me të vërtetë nuk mund t’i kuptojë disa punë: ne aq shumë duam t’ju pëlqejmë serbëve sa… kjo shihet në mënyrë shumë karakteristike gjatë tifozllëkut, të them, edhe pse nuk është vetëm tifozllëku, është jeta e përditshme, kur ne edhe më tej në Maqedoni nuk mund ta kuptojmë se shqiptarët janë pjesë e ekipve tona, e ekipeve tona përfaqësuese. Pavarësisht në është fjala për reprezentacionin e futbollit, për volejbollin, për përfaqësuesen e basketbollit ose ku ta di! Të mos flasim për shembuj kur, fjala vjen, skuadra etnike shqiptare na përfaqësojnë në Kupat, veçmas në futboll ka. Thjesht, ne ende nuk mund ta kuptojmë se duhet të anojmë ka ato skuadra! Brenda ndonjëherë mund edhe të rrihemi, apo jo, kur do të luajnë Vardari ose Shkëndija ose nuk e di cilat ekipe, por nëse paraqitemi karshi botës, duhet të jemi një, duhet të jemi unik. Kjo është A-ja e një kohezioni të shteteve. Konsideroj se këtu ka një problem shumë serioz me ç’rast ndonjëherë faji u përket të dyja palëve, mirëpo nuk po punojmë sa duhet që ta kemi këtë unitet, këtë kohezion.

Miku im, doajeni i do të thoja gazetarisë ish-jugosllave, Goran Miliqi, më thoshte këto ditë se Lubço Georgievski është politikani i vetëm, në vitet e hershme të nëntëdhjeta, madje edhe më përpara, i cili është angazhuar për shtet të pavarur, për pasaportë maqedonase, valutë maqedonase, për reprezentacion maqedonas të futbollit! Në fillim të kësaj bisede thatë se ky tranzicion disi po zgjat si shumë. Ndoshta gaboj zoti Georgievski, në fillim të viteteve ’90-të, kur në pushtet ishte LSDM-ja, tek maqedonasit ekzistonte një ndarje në të ashtuquajtur ‘urbanistë’, ‘ruralistë’. Sot kemi një ndarje tjetër tek maqedonasit- në ‘egjeas’ dhe ‘vardaras’!

Shikoni, së pari më vjen mirë që zoti Miliq kujton ato vitet e hershme të ’90-ta! E shihni, ai e ka mbajtur mend kush ishte për Maqedoninë e pavarur! Fatkeqësisht në mediumet maqedonase, veçmas ato zyrtare, vështirë këtë do të mund ta gjeni! Këtë vështrië do të mund ta gjeni edhe në programet dokumentare që përgatiten dhe po shikoj se po xhirohen shumë në Maqedoni! Thjesht, partia që është në pushtet këtë sikur e harron, sikur e kërcen këtë moment dhe disi po e ‘mbyt’, që të mos njihen luftëtarët e vërtetë për Maqedoninë e pavarur gjatë atij viti  të ’90-të! Mirëpo, çfarë na mbetet përveçse që të mjaftohemi me atë që ja disa të huaj më mirë e mbajnë mend këtë sesa në vet Maqedoninë ose që vetë koha, vetë historia do të dëshmojë se kush për çfarë ishte në vitet e hershme të ’90-ta. Fakt është se ky tranzicioni po zgjat shumë në Maqedoni, fakt është se në Maqedoni shumë gjatë po luftojmë me probleme të trilluara dhe kjo ndasia të cilën e thatë ju, në  ‘egjeas’ dhe ‘vardaras’, po ashtu është pjesë e atij folklori të brendshëm maqedonas i cili ndoshta nuk i hy në punë askujt, por janë interesante disa transformime të caktuara. Për shembull, unë, kur e nisëm formimin e VMRO-DPMNE-së dhe atë idenë për Maqedoninë e pavarur, mund të them se me përjashtim të… ne absolutisht ishim të hapur ndaj të gjithëve, nuk i ndanim njerëzit në ‘egjeas’ dhe ‘vardaras’ ose ku ta di, por vihej re se ata maqedonas të cilët janë nga Maqedonia e Egjeut janë shumë të rrallë në VMRO-PP. Madje, mund t’ju them se uni i di edhe me emra cilët maqedonas nga Maqedenia e Egjeut ishin në VMRO-DPMNE. Sot shikoj se kthejnë.. ata në pjesën më të madhe ishin komunistë dhe pro-jugosllavë. Për fat të keq, sot shikoj topi është kthyer dhe një numër më i madh i tyre janë në VMRO-DPMNE, janë ‘vmroas’! Ky ndoshta është proces i mirë, nuk është proces të cilin e kritikoj. Secili ka të drejtë të përzgjedh partinë politike dhe ideologjinë e saj, por ku mund të shpërthejë problem? Mund të paraqitet për shkak se disa frustrime të tyre kundrejt Greqisë mund të bëhen sot politikë dominuese e Republikës së Maqedonisë dhe, mbase një pjesë e kësaj edhe njihet në disa politika gjë që konsideroj se së pari ka respektim të gabuar të historisë. Domethënë ne nuk kemi nxjerrë kurrfarë mësimesh nga ajo që na ka ndodhur në historinë tonë. Puna tjetër është se nuk mundesh frustrimin ta bësh politikë shtetërore, pavarësisht se nga vjen dhe çfarë problemesh ke pasur në të kaluarën. Puna e tretë që konsideroj se ja, këtë maqedonasit që kanë prejardhje nga Maqedonia e Egjeut, është se duhet ta kuptojnë gjënë e thjeshtë: zgjidhja më e shpejt e problemeve të tyre është hyrja në Bashkimin Evropian dhe në NATO. Atëherë bëhemi pjesë e asaj Evropës së Madhe dhe problemet e tyre, qofshin individuale, qofshin kolektive, do t’i zgjidhin me efikasitet në mënyrën më të shpejtë.

Megjithatë, do të thoja nja 100 metra prej këtu kemi përmendoren e Aleksandrit.. të Madh… të Maqedonisë.

Si do të gjendet e ashtuquajtura zgjidhje kompromise, duke marrë parasysh se Athina zyrtare pohon se Maqedonia ka pretendime territoriale?

Unë që në fillim thash se problemi me emrin ishte edhe ashtu mjaft i ndërlikuar që ne t’ia shtojmë edhe këtë proces të antikuizimit dhe gjithë këtë proces të intepretimit të identitetit që kemi mundur ta dëgjojmë gjatë viteve të fundit. Dhe, në fund ky ndërrim simbolik, kujtesor, i Maqedonisë, vetëm sa e ndërlikon gjithë problemin. Unë jam njëri ndër ata maqedonas që konsideroj se gjithë ky proces i antikuizimit është i dëmshëm për Maqedoninë, është i dëmshëm në disa dimensione: është i dëmshëm së pari në raport me Greqinë, por jo vetëm në raport me Greqinë. Është i dëmshëm në komunikimin tonë me bashkësinë ndërkombëtare, sepse duket qartë se pas Bukureshtit dhe pas hyrjes së antikuzimit keni dy politika: një politikë kur bashkësia ndërkombëtare anonte kah Maqedonia dhe pas kësaj, kur nisëm me këto përmendore, kur na shikonin fity-fifty problemin! Pra, edhe grekët janë problem, edhe ne jemi problem! Domethënë, na dëmton sa i përket raportit tonë me bashkësitë etnike për shkak se, të themi, me këtë antikuizimin na bën, ne duam të jemi më superiorë kundrejt të tjerëve, sepse ne jemi më të vjetër se të gjithë të tjerët dhe për shkak se kemi histori më të gjatë, se për shkak se jemi më të vjetër ku ta di çfarë të drejtash nxjerrim nga kjo!  Dhe së treti, na pengon brenda, në vet indin maqedonas, për shkak se konsideroj se na ndau në maqedonas antikë dhe na ndau në sllavë që është një problematikë të cilën mund ta shikoni nëpër ahengje familjare, manifestime, tubime ku miqtë ndahen sipas njërës apo vijës tjetër. Është një situatë dhe ndarje paradoksale e cila ndoshta është një ndër ndasitë më të këqija në indin maqedonas. Së këndejmi, konsideroj se i gjithë ky proces na shkaktoi me të vërtetë një problem shumë serioz. Si ka për t’u zgjidhur, thjesht nuk jam aq i mençur të them nga aspekti i sotëm, sepse nëse tani vendosni t’i hiqni ato përmendore, kjo do të nxisë frustrim plotësues, do të shkaktojë një problem tjetër të brendshëm dhe, thjesht, u ngatërruam në një rrjetë e cila shkurt nuk na duhej!

Oponentët tuaj politik ndonjëherë ju akuzojnë se duke pranuar se keni pasaportë bullgare, edhe ju keni kontribuar disi në ndarjet mes maqedonasve?

Së pari, pasaportën bullgare nuk e kam pranuar. Këtë e kam thënë njëherë në Koçanë.Të mos ndodhë që 90% prej jush ka pasaportë bullgare, vetëm unë të mos kem! Një Tv nga Koçana këtë e ka thënë, ngase pajisja me pasaportë bullgare në Maqedoninë Lindore është masovike. Megjithatë, ku hyj me këtë diskutim? Hyj në diskutim se unë këtë shumë herë e kam thënë. Secili që do të thotë se Georgievski është befasi për ne do të thotë që, ai nuk e ka dëgjuar fjalimin tim në Kuvendin Themelues të VMRO-DPMNE-së më 17 Qershor të vitit 1990 dhe të gjitha deklaratat dhe intervistat e mia nga viti 1990 e deri më sot. Mund të them se për këtë çështje jam një konstantë permanente – kush dëshiron ta sheh mund t`a sheh, kush nuk dëshiron nuk mund që gjithnjë të bëhet sikurse nuk e sheh. Në fakt unë kur e shoh këtë thyerrje të  indit të brendshëm maqedonas, çdoherë e parashtroj pyetjen: përse gjithnjë trillojmë? Tani flas si maqedonas e jo si qytetar, pasi secili ka probleme dhe diskutime për pranimin e identitetit, e parashtroj pyetjen: përse gjithnjë largohemi nga një e vërtetë reale se maqedonasit dhe bullgarët kanë qenë më të afërt gjatë historisë dhe sot e kësaj dite qartë jam duke e thënë. Nëse maqedonasit ndajnë një histori të përbashkët me dikend, kjo është historia me popullin bullgar. Faktet janë  aq të qarta dhe matematikisht precize ku thjeshtë bëhemi të marrë që të mos e vërejmë atë që ka ndodhur në historinë maqedonase. Në këtë drejtim unë mund t`ju them se ne tash e trillojmë këtë histori antike, ku të themi që në shek XIX ai që është quajtur pasardhës i Lekës së Madh, Goce Dellçevi, e kanë shpallur si tradhëtar grek. Të mos flasim për atë që po e bëjmë lidhur me Serbinë. Ne kemi një serbizim komplet të brendshëm të popullatës së krishterë maqedonase dhe nëse bëni një analizë thjesht duhet të tmerroheni  me atë që po ndodh. Në planin e gjuhës, kulturës, në planin e historisë. Historia jonë e sotme është bërë nën prizmin historik serb. Në planin e arkitekturës ju e vëreni se keni ringritjen e përmendores Zebrenjak në Kumanovë, që është simbol i okupimit serb të Maqedonisë. Kemi ripërtrirjen e Shtëpisë së oficerëve në sheshin e Shkupit që është simbol i militarizmit të atij pushtimi serb që ka qenë në Maqedoni dhe askush, askund nuk reagon. Por nga ana tjetër, kur duam të themi: pritni pse nuk duam të shikojmë se vetëm para 70 viteve, tregimi ka qenë ndryshe. Pse nuk iu përgjigjemi pyetjeve? Përse në Luftën e Parë dhe të Dytë Ballkanike e gjithë intelegjencia maqedonase, edhe e djathta, edhe e majta e tërësishme maqedonase ka shkuar me ushtrinë bullgare. Përse nuk iu përgjigjemi pyetjes se në vitin 1914 kur ushtria bullgare  erdhi në Maqedoni, të gjithë kanë dalur për ti pritur nëpër qytetet e Maqedonisë dhe e gjithë e majta dhe e djathta ishin vënë në shërbim të ushtrisë bullgare? Përse në vitin 1941 kur erdhi ushtria bullgare, të gjithë dolën për ta pritur këtë ushtri si çliruese?  Nga çka? Më parë kemi patur një robëri tjetër, që ne e quajmë si “Maqedonia midis dy Luftërave Botërore”, kurse në fakt është Maqedonia nën pushtimin. Përse nuk i përgjigjemi pyetjes se si është e mundur kjo? Në vitin 1941 vjen ushtria bullgare, nga kush na çliron? Na çliron nga ndonjë robëri. E gjithë Maqedonia del nëpër rrugë për ta pritur atë ushtri, e djathta vehet në shërbim të po asaj ushtrie, në shërbim të atij pushtimi bullgar, kurse Partia Komuniste njëzëri merr vendim që të tërhiqet nga Partia Komuniste e Jugosllavisë dhe t`i bashkëngjitet Partisë Komuniste bullgare. Gjithë këtë ne thjeshtë e shlyejmë, nuk duam të diskutojmë për këtë dhe thjeshtë kemi vetëm etiketime.

Nga ky këndvështrim ku i shihni rrënjët e mosbesimit, të mos themi urrejtjen ndaj shqiptarëve?

Unë mendoj se një pjesë e këtij tregimi është një pjesë e madhe e asaj propagande nën të cilën ne jetuam e që, për fat të keq, vinte nga Beogradi. Edhe sot e kësaj dite duke i shikuar televizionet e Beogradit, ne nuk bëjmë asgjë që të ndryshojmë brenda Maqedonisë.

Zoti Georgievski të kalojmë në atë që ne në Tv tonë e kemi quajtur megaskandali i përgjimeve i aferës së përgjimeve, i aferës PUÇi, si e shikoni këtë?

 Ne, që nga fillimi përfaqësojmë një tezë të qartë, që na krijoi armiq edhe te njëra, por edhe te pala tjetër, të këtyre dy blloqeve politike, të majtës dhe të djathtës, megjithatë vlerësoj se nëse shihet në mënyrë objektive kemi qëndrim më të drejtë. Vlerësojmë se këto dy procese të dëshmive se kush ka inçizuar në Maqedoni duhet që të hulumtohet deri në fund, të shqyrtohet deri në fund, sepse në tezën e pushtetit se inçizimet janë bërë pa mbulesë ligjore, nga disa njerëz që sipas disa rrethanave janë më të afërt me opozitën, ka njëfarë bazë, por duhet të dëshmohet. Mendoj se nëse dëshmohet kjo do të ishte një presedan, i  pashembullt në botën moderne. Kemi situatë që pushteti është përgjuar. Kjo duhet të dëshmohet. Mirëpo, nga ana tjetër, është fakt që një pjesë të këtyre përgjimeve i ka bërë vetë pushteti. Këtu e kemi fjalën për gazetarët opozitarë, median opozitare dhe për liderë të opozitës. Megjithatë, pjesa e ministrave duhet të dëshmohet në gjykatë. Vlerësoj se nuk është ndonjë filozofi e madhe, nuk ka nevojë për frikë aq të madhe që të hyhet në këtë proces.Thjesht vlerësoj se kjo është një çështje që duhet ta pastrojmë, që të dijmë se kush në praktikë e ka kontrolluar Maqedoninë në 20 vitet e kaluara të të ashtuquajturës demokraci.

Nëse nuk gaboj, zoti Georgievski, edhe në kohën tuaj, kur ishit kryeministër,  opozita e atëhershme në ballë me zotin Cërvenkovski zbardhi një aferë të ngjashme të përgjimit!

Po, por lojtarët ishin të njëjtë! E dini përse, prandaj edhe insistoj që kjo të spastrohet, për shkak se lojtarët që i dhanë ato material ishin të njëjtët të cilët po përmenden sot! Më tej, në kohën kur ne ishim në opozitë, kurse LSDM-ja ishte në pushtet, nga po ata lojtarë të njëjtë kishte po ashtu një aferë e cila nuk doli në tërësi, mirëpo unë e di se ata qëndronin pas asaj afere! Dhe tani sërish vijmë, sërish aferë nga po ata lojtarë! Prandaj unë edhe dyshoj se një ekip prej 3-4 njerëzve  20 vjet po e drejton Maqedoninë nga nëntoka! Dhe kjo patjetër të ndërpritet. Definitivisht. Patjetër të përfundojë, t’i vëhet pikë gjithë kësaj pune. Pjesa e dytë është  – çfarë është përmbajtja e atyre materialeve? Ajo përmbajtje, ne po ashtu  japim mbështetje që të spastrohet prëmes një procedure e cila konsiderojmë se ka mënyrë që të spastrohet. Dhe, po ashtu, konsiderojmë se kjo është shumë e rëndësishme për Maqedoninë që ta mësojë këtë leksion të demokracisë dhe të vazhdojmë të shkojmë përpara. Konsiderojmë se tashmë kjo është një normë të cilën na e ka shtruar edhe Perendimi.

– Para një kohe, kur nisi publikimi i bisedave të përgjuara, opinion publik u shkokua, do të thoja, nga propozimi juaj për të ashtuquajturën amnesti e përgjithshme! Pati interpretime të ndryshme: dëshiruat ta mbroni pushtetin për shkak të x-interesave, x-arsyeve, ose…?

E dini, atë që nuk e kuptuan shumë njerëz atëherë, sidomos në një pjesë të opozitës, është se praktikisht ajo që e paraqita ishte në interes  të opozitës sesa të pushtetit. Unë jam i bindur se sikur atëherë të veprohej sipas asaj idesë për amnisti, së pari, të dy udhëheqjet, edhe të VMRO-së, edhe të LSDM-së, do të ishin të mbrojtur nga një turp të cilin më vonë e pa i gjithë opinion publik maqedonas, edhe në njërën, edhe në anën tjetër.  Për shkak se patëm dy tipe sulmesh, kurse është fakt se në njërën anë kishte pak më tepër, por edhe pala tjetër nuk mbeti pa faj, në gjithë atë rrëfim. Puna e dytë është se konsideroj dhe që është më e rëndësishme se Maqedonia, tash mbushet një vit nga kjo aferë, tani shtrojmë pyetjen: ku jemi? Do të shohim se nuk e dime deri ku kemi mbërritur dhe çfarë kemi zgjidhur nga gjithë ajo situatë. Pra, humbëm një vit në një diskutim të brendshëm, humbëm. Mendoj se së pari pësoi ekonomia, për shkak se absolutisht kjo punë nuk mund të mos reflektohet dhe u reflektua në ekonomi. E dini, në Maqedoni do të shpallen zgjedhje të rregullta për të cilat  katër vjet më parë  dihet se zgjedhjet do të mbahen në këtë e këtë ditë dhe tre muaj para zgjedhjeve e gjithë Maqedonia, gjithë ekonomia, ndalet dhe pret se çfarë do të ndodhë e lëre më këtë që po na ndodhë tash një vit! Dua të them, nuk do ta humbisnim hapin euro-atlantik, nuk do të hynim në një situatë e cila është një barrë akoma më e madhe dhe çmoj se nëse LSDM-ja do të kishte të paktën katër mënyra se si t’i printe gjithë kësaj afere e të ketë rezultat shumë më të mirë. Dhe, çështja e tretë që nuk mund e të mos e them dhe ndjenjën e kam nga ndjekja e ngjarjeve  se si po zhvillohet situata gjatë këtij muaji, një muaji e gjysmë,  ndryshimi i retorikës: ja këtë do ta ndaj, kështu, për herë të parë, ekskluzivisht për televizionin tuaj! Mirëpo kam ndjenjën sikur Zaevi dhe Nikola Gruevski e kanë dakorduar marrëveshjen! Sërish do të jetë diçka shumë e guximshme, sërish do të jetë diçka që ndoshta do të shokojë disa qarqe, por unë me të vërtetë kam një ndjenjë të këtillë! Diçka ndryshoi gjatë muajit të fundit në Maqedoni.  Nuk konsideroj se kjo është dëshirë e tyre për konstruktivitet. Mendoj se edhe të dy e kanë kuptuar se në atë betejë të cilën po e zhvillojnë, viktima më të mëdha do të jenë ata të dy dhe ja, unë për herë të parë ju them ekskluzivisht:  unë mendoj se mes Zaevit dhe Nikola Gruevskit ka amnisti interne, se ka marrëveshje për njëfarë amnistie interne, që është shumë më e keqe se ajo amnistia të cilën unë e thash para një viti që duhej të ishte legale, juridike dhe sipas ligjeve të Republikës së Maqedonisë!

Mos vallë e vëndoni në pikëpyetje funksionin e prokurorisë së posaçme publike të prokurores së posaçme  publike, Katica Janeva?

 Nuk e vë në pikëpyetje misionin,  kjo është një panjohuri e madhe, por e dini, ai mision ka shumë faktorë, ka shumë faktorë. Faktori i parë  tani janë materialet që do të ofrohen. Faktor i dytë do të jetë roli i MPB-së. Tani e dimë se MPB-në e drejton një njeri i opozitës. Faktor i tretë, më tej, do të jenë cilat vepra do të  shqyrtohen. Faktor i katërt do të jetë – njëra është përmbatja, ndërsa çështja tjetër sërish shtrohet – si do të sqarohet pyetja kush ka incizuar dhe roli i atyre që tashmë janë akuzuar në proces gjyqësor në Republikën e Maqedonisë.  Dhe, faktor i katërt, më tej, është ajo që do të procedohet nga prokurori publik, kurse si do ta procedoj më tej gjyqësori, si do ta përfundojë. Thjesht, mbetet të shohim, ka shumë pikëpyetje që duhet t’i ndjekim gjatë 4-5 muajve të ardhshëm.

– Po mundohem t’ju kuptoj:  ju angazhoheni për përgjegjësi edhe për formën edhe për përmbajtjen?

Edhe për përmbajtjen, po. Për gjithçka! Ose ka mundur të ketë një rrugë më të shpejt, sikurse thash, nëse para një viti një pjesë e atyre çështjeve të zgjidhej me amnisti të përbashkët, por ligjërisht dhe legalisht.

– Marrëveshja e Përzhinës tashmë po zbatohet: do të kemi KSHZ të ri, do të kemi Komision Anketues… nuk e përmendët ose  keni përvojë me komisione të anketimit?

E dini, Komisioni i Anketimit mund të prek diçka, ndonëse nuk i jap shumë rëndësi atij komisioni anketues. Konsideroj se ka shumë mundësi juridike që gjithë kjo të tërhiqet më tej dhe gjithë ai proces të jetë atje… Supozoj, një pjesë e atyre  shumë punëve janë shkatërruar, janë fshehur, kështu që nuk pres që komisioni i anketimit të dëshmojë diçka spektakolare… më shumë, nëse ka hapësirë, megjithatë është kjo prokuria speciale publike. Por të shohim se si ka për t’u punuar këtu.

– Zoti Georgievski, raporti i fundit i BE-së, i KE-së, për përparimin e Maqedonisë drejt BE-së ka një listë të gjatë të detyrave të shtëpisë. E kemi dhe Marrëveshjen e Përzhinës, para kësaj e kishim si kusht Marrëveshjen e Ohrit. Institucionet maqedonase, institucionet në Maqedoni a do ta kenë atë kapacitetin profesional dhe politik t’i plotësojnë këto detyra që po kërkohen që të kemi në fund zgjedhje, të lira, të ndershme e demokratike?

 E kemi edhe punën e tretë dhe më të rëndësishme të cilën nuk guxojmë ta harrojmë: edhe në rrugën tonë drejt NATO-s, edhe në rrugën tonë drejt BE-së është shtruar qartë se ne duhet patjetër ta zgjidhim problemin me Greqinë, nëse dëshirojmë të hyjmë në NATO dhe në BE.

–      Po, pajtohem!

Pra, për të gjitha këto punët tjera konsideroj se nevojitet vetëm vullnet, vullnet në kontekstin e asaj që emërtohet profil demokratik i shtetit, për shkak se konsideroj se  e kemi arritur, ne kemi arritur të gjitha kërkesat e tjera t’i plotësojmë . Pra, na duhet vetëm vullnet dhe dëshirë dhe atë normale, rutinore, që të mund t’i arrijmë të gjitha ato punë. Sa i përket kushtit të tretë dhe kryesor, unë jam pesimist për shkak se nuk po shikoj askund se po flitet diçka për këtë. Ky është problemi me Greqinë. Çmoj se edhe nëse i mbyllim punët e tjera, konsideroj se, nuk shikoj qoftë pushtetin, qoftë opozitën, se dikush  mendon se ka për ta zgjidhur këtë problem.

–      Edhe pse, dorën në zemër, ndërmjetësi Metju Nimic, tha se, po mundohem ta citoj, është koha që të zgjidhet edhe..

Ai e ka detyrën nga Kombet e Bashkuara, herë-herë mundohet ta shtyjë punën përpara, megjithatë këtu unë nuk shikoj se ka vullnet as nga pushteti e as nga opozita që ta vënë këtë çështje. E, nuk po mund ta kuptojnë se këtë çështje nuk e zgjidh asnjë njeri vetëm, nuk e zgjidhë asnjë parti politike. Këtë çështje duhet ta zgjidhim të gjithë bashkarisht. Edhe si bashkësi etnike, edhe si parti politike, edhe si gazetarë, edhe si pushtet, si opozitë, nuk e di se çfarë. Nëse nuk e kemi këtë vetëdije, mendoj se sërish askund nuk do të mbërrijmë. Të mos harrojmë humbjen tonë sivjet: në vend që të shkonim përpara, ne ngelëm prapa.

 Kam një pyetje të cilën do mundohem ta lexoj: përse u gjetëm në këtë qorrsokak – për shkak të ‘mbrojtjes’ së emrit kushtetues, ose më shumë për shkak të dëshirës për para dhe për pushtet? Kjo tezë nuk mund të thuhet se nuk është në qarkullim…

Kjo tezë mund të ngjitet, por unë më shumë do ta vendosja si jo dëshirë për para, por dëshirë për pushtet, për atë që quhet PIR, ose propagandë që të bëhet temë mbetja në psuhtet, të vazhdohet në pushtet, të tjerët të shpallen tradhëtarë, disa patriotë. Më shumë do ta vendosja në kontekstin e kësaj – të jesh në pushtet, të fitosh, të mos bëhet asnjë vetësakrificë dhe, për fat të keq, kjo është. Përndryshe, nuk e di, për mua nga mënyra se si ky problem bashkon  dhe si shtrohet, del se ne nuk do të mund ta zgjidhim problemin, për shkak se e shikoni në Maqedoni është krijuar vetëdija se emri është baras me identitetin. Unë vazhdimisht them: prisni, ju keni 100 shembuj përreth jush ku nuk është kështu. Shembull klasik janë shqiptarët.  Shqiptarët në Shqipëri, shteti ka dy emra: edhe Albania edhe Shqipëria. Shqiptarëve në Kosovë shteti iu quhet Kosovo. Populli janë shqiptarët. Ku është lidhja e identitetit me kombin? Shteti i shqiptarëve në Maqedoni quhet Maqedoni. Unë konsideroj se shqiptarët në Maqedoni kanë identitet më të qartë sesa që ne maqedonasit kemi botëkuptim mbi identitetin, në krahasim me atë jugosllavizmin që e kemi tek ne! Të mos flasim për Serbinë ku në një kohë shteti quhej Jugosllavi kurse populli – serb. Grekët kanë dy emra: edhe Greqia edhe Hellada. Pra, sa të doni keni shembuj, nëse dëshironi të mendoni në këtë mënyrë.

–      …

–   Megjithatë, zoti Georgievski, do ta pranoni se edhe mes politikanëve maqedonas ka përsiatje në kuptimin e arsyetimit ‘pse nuk ia dolëm’: po mirë, do të hyjmë në Be, të themi, përmes Bullgarisë, përmes Serbisë, në NATO, nëse i dilet…

Mendoj se kjo nuk është më shumë përsiatje e politikanëve, ndoshta është më shumë mendim individësh të cilët individualisht i zgjidhin problemet dhe shkojnë më tej në Bashkimin Evropian, edhe në vendet e NATO-s! Dhe kjo është, si të them, fatkeqësisht një hipokrizi e atyre që shtiren si të ashtuquajtur patriotë, kurse shpërngulen nga Maqedonia. Konsideroj se për ne do të ishte shumë më mirë të bënim një lëshim-pe të përbashkët, të gjithë, dhe më tej ta kuptojmë se sa ajo shtetformësia na është e rëndësishme. Mirëpo, ajo që konsideroj se politika meqedonase po e nënçmon janë benefitet tona që do t’i kemi nga NATO-ja dhe BE-ja. Këtu, në vend të parë është diçka e përbashkët që do të na mbrojë brenda. Unë konsideroj konkretisht se ja, raporti mes maqedonasve dhe shqiptarëve, në këtë moment është në pika shumë të dobëta të puqjes. Nëse ne nisemi në rrugën e integrimit-euroatlantik, konsideroj se ky do të jetë një faktor kohezioni për të gjitha komunitetet etnike në Maqedoni se ja po bëjmë diçka bashkërisht, shkojmë drejt diçkaje që është më e pasur dhe më e mirë. Të mos flasim në planin e sigurisë, të mos flasim në planin e privilegjeve ekonomike. Shikoni, kur flitet për Bashkimin Evropian, në Maqedoni flitet me shembuj negativ të tipit të Greqisë, ose ndonjëherë Portugalisë. Të mos harrojmë se ata shembuj janë bërë nga politikat ekonomike të atyre shteteve, por pse nuk duam të shohim edhe disa shembuj pozitiv, fjala vjen në Çeki, Poloni dhe konkretisht, më afër nesh Rumaninë dhe Bullgarinë. Hapni sajtet e tyre që të shihni sa benefite kanë marrë ato shtete gjatë viteve të fundit nga Bashkimi Evropian. Të gjitha rrugët automobilistike në Rumani dhe në Bullgari gjatë pesë viteve të fundit po bëhen. Edhe ne bëjmë rrugë, por i ndërtojmë me kredi të cilat nesër duhet t’i kthejmë. Rrrugët automobilistike në Rumani dhe Bullgari ndërtohen 100% me para të BE-së. Ne u japim subvencione bujqëve nga buxheti i Maqedonisë. Domethënë mbledhim nga tatimet që bujqëve t’ju japim subvencione. Në Rumani, në Kroaci tani, ose në Bullgari, subvencionet bujqit i marrin nga Brukseli. Madje  pesë herë më të mëdha. Bie fjala, buxheti i Bullgarisë që do ta marrë për shtatë vjet nga BE-ja, vetëm për bujqësinë, është diku 5 miliardë euro, në start, e të mos flasim për ato që në mënyrë plotësuese vijnë, programe të reja, të reja, që çdo vit i mendojnë nga Brukseli. Kohë më parë, qeveria shpalli benefite për programe startimi. Fjala është për atë se do të bashkohen tre të rinj, do të krijojnë frimë dhe e provojnë fatin. Buxheti është nga tre mijë euro për firmë, por nga buxheti i Maqedonisë. Përse nuk shikojmë që në Bullgari vitin e fundit janë përdorur 200 milionë euro nga Brukseli, po ashtu për programe startimi. Pra nuk i jep buxheti bullgar, por buxheti i Brukselit. Dhe të mos numërojmë programe e programe të cilat dalin çdo vit dhe thjesht ky përparim duket! Dua të them, ne humbasim një kohë shumë të mirë, të mos flasim për firmat se sa benefite kanë marrë, sa kredi të pakthyeshme, sa subvencione. Pra  nuk duam t’i shohim programet e vendeve evropiane  të BE-së për vende që, të themi, ende janë mjaft të varfëra saqë më shumë marrin para sesa që do t’i japin këtij Bashkimit Evropian. Gjithë këtë po e nënçmojmë sikur të jetë asgjë e nuk po shohim se vendet e tjera po na shkelin.

–      Mund t’ju them se pres sërish një betejë të vështirë, sërish grindje dhe gjithë  atë që shkon me to. Në fund, nuk e di, të jem mjaft pesimist ose optimist, nëse Maqedonia do të fitojë demokratizimin  në zgjedhje. Thjesht, konsideroj se humbi një  mundësi shumë e mirë që Maqedonia të bëhet një njësi zgjedhore, pa prag të poshtëm dhe kujtoj se ky do të ishte procesi i mirëfillt për demokratizimin edhe të indit maqedonas, edhe të indit shqiptar, por edhe të të gjitha indeve të tjera, për shkak se konsideroj se atëherë do të inkurajoheshin partitë e vogla të shkojnë të pavarura dhe ne sigurisht do të kishim një parlament të gjerë, të larmishëm në të cilin partitë do detyroheshin të bëjnë koalicione nëse do të dëshironin të kenë qeveri. Mendoj se Maqedonisë, pas kësaj periudhe të vështirë të demokracisë së dyshimtë, i nevojitet një qeveri e paqëndrueshme. Pra duhet qeveri që do të formohet nga më shumë partnerë të koalcionit, qeveri që mund të bjerë, një, dy herë, pastaj të formohet tjetër, por konsideroj se me këtë model vështirë se mund ta kemi këtë… Thjesht, ja, mendoj se sërish shansi për një demokraci të vërtetë vështirë do të boksohet!

–      Supozoj, disa parti të vogla ndoshta do të dalin majtas-djathtas, por në thelb do të mbetet blloqet e njëjta.

  Prisni se më në fund në Maqedoni do të mbahen zgjedhje të lira, të ndershme, demokratike?

Mendoj se do të jemi afër kësaj, mendoj se do të jemi afër zgjedhjeve të lira, të ndershme e demokratike. Tani, përherë mbeten disa pyetje të cilave vështirë mund t’ju përgjigjeni që më parë, gjithnjë deri nuk e shihni ditën e fundit. Megjithatë konsideroj se, ja u arritën shumë punë që të mund të vijmë tek dofarë zgjedhjesh të ndershme e demokratike.

  Krejtësisht në fund, zoti Georgievski,  në publik jeni paraqitur si poet së pari. Pastaj si politikan, kryeministër, lider i një partie të vogël politike. Me çfarë merreni tani?

–      Tani, sikurse e dini, jam lider i VMRO-DPMNE-së, dhe kam biznesin tim privat.

     Çfarë mbeti nga letërsia?

–      Nga letërsia ka mbetur vetëm leximi!

      Shkruani?

–      Jo, më duhet të them! Përveç disa kolumnave që do i shkruaj, herë-herë, nuk mund të them se jam ulur të shkruaj diçka  më të gjatë. Pata një ide të tillë kur dhash dorëheqje si kryetar i VMRO-DPMNE-së, kur humba në zgjedhje, por haptas shkova në drejtim tjetër nga ku kthimi është i vështirë. Prapëseprapë, vazhdoj të lexoj me kënaqësi dhe sa mundem – më shumë.

      Sa më kujtohet, kah fundi i viteve të 70-ta, në Mbrëmjet Strugane të Poezisë, respektivisht në Strugën e Re, kështu quhej, ishi pjesëmarrës dhe, sa më kujtohet, dukeshit si shumë rebel!

–      Po, por këtë revoltë pastaj e kam demonstruar edhe në politikë. Mendoj se atë linjë të poezisë mbase e kapërceva në vitet e hershme të nëntëdhjeta dhe mjaft gjatë edhe më tej. Mendoj se ja, disa punë që i them sot e kësaj dite, kurse politikanët e tjerë thonë se nuk duhet të thuhen, janë pjesë e asaj periudhës së viteve të hershme të tetëdhjeta.

      Ka politikanë të cilët atë e mendojnë e shkruajnë, mendoni të dilni me ndonjë libër memuaresh?

–      Shikoni, kjo  ide nuk më ka braktisur, për dallim nga ajo të shkruhet vepër letrare, të shkruhet roman, tregime ose poezi. Ideja që të shkruaj memuare nuk më ka braktisur, mirëpo gjithmon del diçka më e rëndësihme, përherë ndodhë diçka në Maqedoni. Ja tani do të ketë zgjedhje, sërish duhet të jemi. Për memuare duhet edhe pak kohë!

Ju faleminderit edhe juve dhe shpresoj se edhe shikuesit tuaj do të kenë mundësi të dëgjojnë për perspektivën e Maqedonisë nga këndi im!

 

read more
Emisione

NGA KOMISIONI EVROPIAN SËRISH BIEN KAMBANAT E ALARMIT PËR MAQEDONINË

no thumb

 Vendi po ballafaqohet me krizën më serioze politike të viteve të fundit. Komisioneri i zgjerimit, Johanes Hahn, ritheksoi këtë javë se zbatimi në plotëni i Marrëveshjes politike duhet të jetë sfida dhe objektivi parësor për gjithë spektrin politik në vend, me qëllim të kthimit të mirëbesimit dhe sundimit të shtetit të së drejtës, që nënkupton heqjen dorë nga ndërhyrja e politikës aty ku nuk duhet, por edhe domosdonë e luftimit të korrupsionit. Raporti i Progresit të Bashkimit Evropian pasoi fillimin e zbatimit të marrëveshjes – me miratimin e paketës ligjore që e përligjin atë dhe i njëjti u shoqërua me riformatimin e kabinetit të kryeministrit Gruevski. Një sinjal ky se vendi po shkon drejtë zgjedhjeve të parakohshme. Në të njëjtën kohë, Bashkimi Demokratik për Integrim është e para parti që me konstituimin e Shtabit Zgjedhor edhe publikisht ngriti siparin e asaj që quhet prag-fushatë. Për këtë dhe zhvillimet e fundit në skenën politike në Zig Zag Bujar Osmani, zëdhënës i BDI-së dhe analistët politikë Milaim Fetain e Sefer Tahiri.

 

read more
1 92 93 94 95 96 97
Page 94 of 97